Od wrocławskich ulic po teatralną scenę. Kędzierski z wizytą u Popławskiej
Piotr Kędzierski postanowił sprawdzić, czy jego temperament i prezencja predysponują go do kariery aktorskiej, o opinię zapytał zaś osoby spotkane na ulicach Wrocławia, które w większości podeszły do pomysłu z życzliwością; część doceniła jego swobodę wypowiedzi, inni przekonywali zaś, że najważniejsza jest wiara we własne możliwości, choć nie zabrakło też mniej zdecydowanych głosów. Kędzierski postanowił następnie skonfrontować swoje aktorskie ambicje z opinią Aleksandry Popławskiej, którą odwiedził w Teatrze Polskim, gdzie dobiegały końca przygotowania do reżyserowanej przez nią inscenizacji "Dziadów". Spotkanie pozwoliło przy tym dowiedzieć się, jak artystka odnajduje się w roli reżyserki, a także poznać jej podejście do pracy z aktorami i aktorkami.
Premiera przedstawienia w reżyserii Popławskiej odbyła się 7 listopada na Scenie na Świebodzkim Teatru Polskiego we Wrocławiu. Inscenizacja opiera się przede wszystkim na drugiej części dramatu Mickiewicza, uzupełnionej fragmentami części pierwszej, czwartej oraz "Upiora", nie jest jednak tradycyjną rekonstrukcją dawnego obrzędu - akcja rozgrywa się w opuszczonej kaplicy przekształconej w squat, a słowiańska obrzędowość spotyka się ze współczesną estetyką rave'u. Istotną rolę odgrywają również kompozycje Tomasza Organka oraz muzyka Tomasza Mreńcy, wykonywana na żywo podczas przedstawienia.
Popławska podkreślała, że choć twórcy pozwolili sobie na dużą swobodę inscenizacyjną, nie zamierzali ingerować w język autora.
"Tekst Mickiewicza jest święty, bo jest doskonały" - zaznaczyła, dodając, że przedstawienie jest bardzo muzyczne i dynamiczne.
Dla aktorki to szczególne doświadczenie również dlatego, że dotychczas jako reżyserka zajmowała się przede wszystkim współczesną dramaturgią. Do pracy nad klasycznym tekstem zaprosił ją Michał Zadara, dyrektor Teatru Polskiego we Wrocławiu. Aleksandra przyznała, że szybko odnalazła się w nowym repertuarze, a dodatkową radość sprawił jej powrót do współpracy z osobami, u boku których rozpoczynała przed laty swoją teatralną drogę.
"Aktorzy są dla mnie święci". Aleksandra Popławska o reżyserii
Choć Aleksandra Popławska kojarzona jest przede wszystkim z aktorstwem, podczas rozmowy przypomniała o mniej znanej części swojej zawodowej działalności.
"Uprawiam ten zawód od parunastu lat. Bardzo dużo osób o tym nie wie, ale bardzo to lubię i spełniam się" - przyznała.
Jak wyjaśniała Kędzierskiemu, doświadczenie zdobyte po obu stronach sceny pomaga jej lepiej rozumieć potrzeby obsady. Zależy jej na atmosferze wzajemnego zaufania, a podczas prób stara się nie tylko przekazywać wskazówki, lecz także dodawać zespołowi energii.
"Aktorzy są dla mnie święci, więc jestem wobec nich delikatna" - mówiła, podkreślając, że dobrze zna trudności związane z aktorskim fachem.
O sposobach Popławskiej opowiedziały także osoby, które współpracowały z nią przy "Dziadach". Mariusz Kiljan zwrócił uwagę na energię i zaangażowanie reżyserki, która nawet podczas długich, wyczerpujących prób potrafi skutecznie mobilizować zespół. Monika Bolly wskazała natomiast na szczególną wrażliwość artystki, która pozostała ważnym elementem jej sposobu pracy, mimo zdobywania kolejnych doświadczeń i rozwijania umiejętności reżyserskich.
"Najczęściej za czymś takim stoi duża wrażliwość" - oceniła aktorka, dodając, że Popławska potrafi połączyć tę cechę z coraz bogatszym warsztatem i techniczną świadomością teatru.
W domu bez aktorstwa i reżyserii. Popławska o Marku Kalicie i swoich marzeniach
Podczas spotkania nie zabrakło również wątku życia prywatnego. Kędzierski zapytał Popławską o jej wieloletni związek z Markiem Kalitą, zastanawiając się, czy również w domu trudno im oderwać się od spraw zawodowych.
"W domu zajmujemy się sobą. Dlatego tak długo jesteśmy razem" - odparła Popławska.
Artystka wyjaśniła, że prywatnie oboje nie próbują ani grać, ani reżyserować siebie nawzajem. Wspólna pasja pozostaje jednak zaletą ich relacji - podobna wrażliwość artystyczna pozwala im inspirować się wzajemnie, wymieniać spostrzeżeniami i czerpać przyjemność z zainteresowania tymi samymi dziedzinami sztuki.
Na zakończenie rozmowy Kędzierski zapytał swoją rozmówczynię o kolejne teatralne ambicje. Popławska przyznała, że praca nad Mickiewiczem rozbudziła w niej apetyt na klasykę - wśród utworów, po które chciałaby kiedyś sięgnąć, wymieniła "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego oraz "Makbeta" Williama Shakespeare'a. Przy tym drugim wspomniała też o przesądach towarzyszących szekspirowskiej tragedii, co nie ma jednak dla niej większego znaczenia.
"Pozwólmy sobie marzyć i niech one się spełniają" - podsumowała Popławska.
